“Bana kalırsa benim bu trajedi üzerine yazmamdan duyulan rahatsızlık, bu trajedinin yaşandığını kabullenmekten duyduğumuz daha büyük bir rahatsızlığa işaret ediyor aslında,” diye bağlıyorum sözlerimi. “Bu da, maalesef ki, savaş romanı yazan herkesin kaderi. Ama bunun beni anlatılmayan hikayeleri anlatmaktan alıkoymasına izin vermeyeceğim. Çünkü biri anlatmak zorunda.”
“….Yazmanın aslen bir empati egzersizi olduğu kanaatindeyim. Okumak kendimizi başkasının yerine koymamıza imkan tanır. Edebiyat köprüler kurar; dünyamızı genişletir…”