Evet, yıldızlar uzak değildi. Yıldızlar yakındı. Onlar hep yeryüzündeydi. Uzak görünmeleri yıldızların değil ona bakan gözlerin kusuruydu. O yıldızlar bazen kayıp gidiyordu. Gitseler bile ışıkları her zaman yüreğimizde parlıyordu. Onların ışığı, iyiliği, güzelliği karşısında bizim ışığımız hep sönük kalıyordu. En parlak yıldız ise oradaydı ve bana göz kırpıyordu: Babam...