Evet, yıldızlar uzak değildi. Yıldızlar yakındı. Onlar hep yeryüzündeydi. Uzak görünmeleri yıldızların değil ona bakan gözlerin kusuruydu. O yıldızlar bazen kayıp gidiyordu. Gitseler bile ışıkları her zaman yüreğimizde parlıyordu. Onların ışığı, iyiliği, güzelliği karşısında bizim ışığımız hep sönük kalıyordu. En parlak yıldız ise oradaydı ve bana göz kırpıyordu: Babam...
Ah!Cennetin kapıları önümde aralanıyor bile; yıldızın biri uzaklarda parlıyor, karanlık ağaçları olan ormanın dalları arasından ay ışığı sızıyor, mavimsi bir sis ayaklarımın altında süzülüyor, bulutların arasında müzik sesleri yayılıyor, bir tarafımda deniz var, diğer tarafımda İtalya...