Konuşmak istiyorum,
Konuşamıyorum...
Kapanıyor büsbütün,
Dudaklarım...
Ve bu yorgun,
Bu hüzünlü yüreği,
Benim değilmiş gibi...
Hiç kimse görmeden,
Şöyle bir yol kenarına bıraksam!
Unutulmuş gibiyim ben.
Ve insan bir bakıma,
Unutulmuş gibidir...
Bilmem ki nasıl anlatmalı?
Yalnız bile değilim!
Sormayın artık her gün,
Nasılsın diye!
Nasılsa adet olmuş iyiyim demek...
Kötüyüm ben,
Hem de çok!
Kime ne!
Sanki hiç kimselerin kullanmadığı,
Bir gün kalmış bana...
Tek ihtiyacım neydi
Biliyor musunuz?
Bir papatya yaprağı daha! .
Edip CANSEVER