1983 yılında Pulitzer Ödülü kazanan bu roman, yıllar geçmesine rağmen gücünden hiçbir şey kaybetmemiş bence. Alice Walker’ın yarattığı dünya hem çok acımasız hem de umut dolu. Bu yüzden okurken birçok kez kalbim kırıldı ama aynı zamanda karakterlerin gücüne hayran kaldım.
Hikâyenin merkezindeki Celie, uzun yıllar boyunca şiddete, çocuk yaşta tac*ze, baskıya ve değersizlik hissine maruz kalan bir kadın. Onun sessizliğinin zamanla bir sese dönüşmesini, kendi değerini keşfetmesini okumak gerçekten çok etkileyiciydi. Celie’nin yolculuğu sadece bir hayatta kalma hikâyesi değil, aynı zamanda yeniden doğuş hikâyesi gibi geldi bana.
Nettie, Shug Avery ve Sofia ise kitabın unutulmaz karakterleri arasında kesinlikle. Her biri farklı şekillerde güçlüydü. Özellikle kadınların birbirine tutunması, birbirlerine güç vermesi kitabın en sevdiğim taraflarından biri oldu.
Kitap çok ağır konulara değinse de içinde inanılmaz bir dayanışma ve umut hissi var. Irkçılık, cinsiyet eşitsizliği, aile içi şiddet gibi konuları anlatırken karakterlerini asla sadece acılarından ibaret göstermiyor. Bu yüzden hepsi bana çok gerçek geldi.
Kitap 1985 yılında “The Color Purple” adıyla sinemaya uyarlanmış, daha sonra ise 2023 yılında yeni bir uyarlamayla yeniden beyazperdeye taşınmış. Böyle güçlü bir hikâyenin farklı nesillere ulaşmaya devam etmesi çok anlamlı geliyor bana mutlaka izleyeceğim.
Yazarın dili ise oldukça sade ama etkisi çok büyük. Bazı bölümlerde öyle cümleler vardı ki uzun uzun anlatmadan insanın içine dokunmayı başarıyor.
Toprağı, aileni ve arıları koru ..
Bir Ekim sabahı başlıyor hikayemiz. Meksika’nın kuzeyinde yer alan turunçgil üreticisi bir köyün gerçek hikayesinden ilham alınarak yazılmış. Başta hikayenin ana kahramanı Reja dadı sanarak ilerliyorsunuz romana daha sonra olayın çok daha farklı ve büyülü olduğunu fark ediyorsunuz.Kitapta İspanyol gribi, Katoliklerin gizli ibadeti ve toprak reformlarına değinilerek geniş bir ailenin hikayesini oldukça fazla anekdotlara değinilerek anlatılıyor.Özellikle son 200 sayfasını su gibi okudum diyebilirim. Bu kitabı diğerlerinden farklı kılan şey ise çoğu zaman önceki bölümde olayın sonunu verip sonraki bölümlerde olayın nasıl gerçekleştiğini anlatması olmuş. Anne ,baba ,kardeş ya da evlatsanız hatta simomopio gibi kimsesizseniz bile bu kitapta kendinizden bir parça bulabiliyorsunuz.
İnkisâr-ı Hayâl
Selam canlarım
Ben geldim ve sizlere yepyeni bir kitap ile geldim Özge Yıldırım'ın kaleminden İnkisâr-ı Hayâl ile geldiiim
Hemen kısacık konusundan bahsedeyim
Sofia Vassielou, Kapadokya’da tanınmış bir ailenin kızı olan annesi Mayda ve Yunan asıllı babası Nicolaus’un ölümünün ardından Yunanistan’daki hayatını geride bırakarak Türkiye’ye, Kapadokya’ya geliyor Ancak havalimanına indiğinde, taksiye binmek üzereyken tanıştığı adamla birlikte neye uğradığını şaşırır Çünkü karşısındaki adam, uzun zamandır rüyalarında gördüğü kişinin ta kendisi… Başta bu duruma anlam veremeyen Sofia, havalimanında tanıştığı Serhat Kadıoğlu ile sık sık karşılaşmaya devam ettikçe aralarındaki ilişkinin boyutunu da değiştirmeye başlar Ama bilmedikleri çok büyük bir gerçek var ki Geçmişten gelen sırlar, saklanan gerçekler ve yaşananlar ikisinin de kaderini tamamen değiştirecektir
Öncelikle yazarın kaleminden başlamam gerekirse Ben Özge Yıldırım’ın kalemiyle ilk defa bu kitapta tanıştım ve bu aynı zamanda yazarın ilk basılı kitabıymış Kalem genel anlamda akıcıydı. Okurken beni sıkmadı, sayfalar rahat ilerledi diyebilirim Özellikle olayların durağanlaşmaması kitabı daha rahat okumamı sağladı. Yazım dili sade ve boğmayan bir yapıdaydı. Ben yazarın kalemini genel olarak orta seviyede buldum Yine de ilk basılı kitap olması açısından bence güzel bir başlangıçtı
Karakterlerimize gelecek olursak öncelikle Sofia Vassielou ile başlayayım Sofia gerçekten tatlı ve sempatik bir kızdı. Türkiye’ye geldikten sonra annesinin ailesine yaklaşımı, Kapadokya’ya adapte olma süreci ve orada eğitim verdiği öğrencilerle olan diyalogları güzeldi Özellikle ortama hızlı alışması ve insanlarla kurduğu bağ hoşuma gitti.
Ama Sofia’ya kızdığım bazı noktalar da oldu. Özellikle hastalığı konusundaki bazı
Küçük Prens Halt Etmiş..
“Büyüyünce aylak olmak istiyorum.”
Neydi aylak olmak? Tembel, sorumsuz, hayatı gelişine yaşayan olarak mı kodlandırıldık? Oysa Sofía için aylaklık; hayatı hissedebilmek, düşünmek, üretmek, doğayı fark etmek ve insanın kendisi olabilmesidir.
Sofía, 11 buçuk yaşında, hayal kurmayı seven bir kız.Ailesi şehir hayatını bırakıp küçük bir sahil kasabasına taşınır. Ancak bu değişim aile içinde bazı sorunlar yaratır. Babası sürekli çalışır ve “başarılı” olmanın çok çalışmak ve para kazanmak olduğunu düşünür. Annesi ise eski hayatını özler. Sofía ise kendini bu dünyanın içinde sıkışmış hisseder.
Sığınağı olarak kumsalı seçer ve hayatı gerçek anlamda yaşamaya ve sadece Sofia olmaya karar verir.
“Dalgalar dalgadır. Martılar martı. Bulutlar buluttur. Sofia’nın tek yapması gereken Sofia olmaktır. Bunu ondan daha iyi başaracak kimse yoktur.”
Kitap okurken insana;
* yetişkinlerin başarı baskısını,
* insanların neden sürekli işe yaramak zorunda hissettiğini,
* “kendin olmak” fikrini sorgulatıyor.
İnsan sadece çalışmak ve üretmek için yaşamaz; bazen durmak, düşünmek, hayal kurmak da çok değerlidir.
Bugün sizlere nostaljik bir polisiye kurgusuyla geldim. 
Serap Tiryaki ’nin kaleme aldığı “Camlı Teras”, okuyucuyu 1966 yılının İstanbul’una davet eden, nostaljik dokusuyla dikkat çeken son derece sürükleyici bir dönem polisiyesi. Yazarın ilk romanı olmasına rağmen, dilinin akıcılığı ve kurgunun temposu sayesinde sayfalar ellerinizin arasından kayıp gidiyor. Ancak kapağındaki o cıvıl cıvıl sarı ton aldatıcı olmasın; çünkü hikaye bizi oldukça karanlık, gizemli ve ürpertici bir suç dosyasının tam ortasına bırakıyor.
Olaylar, bir küvetin içinde nihayete eren oldukça sarsıcı bir cinayet ihbarıyla başlıyor. Davayı üstlenen Ali Başkomiser ve yardımcısı Kürşat Komiser, olay yerine ulaştıklarında deneyimli adli tabip Sadi Yaver Bey’in bile kanını donduracak cinsten kasvetli bir manzarayla karşılaşıyorlar. Üstelik bu gizemli soruşturma henüz çözülmeden, üst üste gelen yeni vakalar kurguyu iyice içinden çıkılmaz bir kördüğüme dönüştürüyor. Tam da bu karanlık atmosferin ve tehlikeli soruşturmanın ortasında, Ali Başkomiser’in hipodromda karşılaştığı Sofia isimli gizemli kadına aşık olmasıyla hikayeye tutkulu bir yön ekleniyor.
Kitabın en başarılı tarafı, tezatlıkları çok iyi harmanlaması. Bir tarafta ihanetler, sırlar ve her adımda yön değiştiren gerilim dolu ters köşe bir kurgu akarken; diğer tarafta şüpheyle sınanan, imkansızlıklar içindeki bir aşkın nahif hikayesini izliyorsunuz. Okurken sürekli “Katil kim?” sorusunun peşinden gidiyor, en yakın karakterlerin bile güvenilirliğini sorguluyorsunuz. Merak duygusunu son ana kadar diri tutan, Yeşilçam filmleri tadında ama bir o kadar da tüyler ürperten bir gizem sunan bu eser için yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Serap Tiryaki ’nin kaleme aldığı “Camlı Teras”, okuyucuyu 1966 yılının İstanbul’una davet eden, nostaljik dokusuyla dikkat çeken son derece sürükleyici bir dönem polisiyesi. Yazarın ilk romanı olmasına rağmen, dilinin akıcılığı ve kurgunun temposu sayesinde sayfalar ellerinizin arasından kayıp gidiyor. Ancak kapağındaki o cıvıl cıvıl sarı ton aldatıcı olmasın; çünkü hikaye bizi oldukça karanlık, gizemli ve ürpertici bir suç dosyasının tam ortasına bırakıyor.
Olaylar, bir küvetin içinde nihayete eren oldukça sarsıcı bir cinayet ihbarıyla başlıyor. Davayı üstlenen Ali Başkomiser ve yardımcısı Kürşat Komiser, olay yerine ulaştıklarında deneyimli adli tabip Sadi Yaver Bey’in bile kanını donduracak cinsten kasvetli bir manzarayla karşılaşıyorlar. Üstelik bu gizemli soruşturma henüz çözülmeden, üst üste gelen yeni vakalar kurguyu iyice içinden çıkılmaz bir kördüğüme dönüştürüyor. Tam da bu karanlık atmosferin ve tehlikeli soruşturmanın ortasında, Ali Başkomiser’in hipodromda karşılaştığı Sofia isimli gizemli kadına aşık olmasıyla hikayeye tutkulu bir yön ekleniyor.
Kitabın en başarılı tarafı, tezatlıkları çok iyi harmanlaması. Bir tarafta ihanetler, sırlar ve her adımda yön değiştiren gerilim dolu ters köşe bir kurgu akarken; diğer tarafta şüpheyle sınanan, imkansızlıklar içindeki bir aşkın nahif hikayesini izliyorsunuz. Okurken sürekli “Katil kim?” sorusunun peşinden gidiyor, en yakın karakterlerin bile güvenilirliğini sorguluyorsunuz. Merak duygusunu son ana kadar diri tutan, Yeşilçam filmleri tadında ama bir o kadar da tüyler ürperten bir gizem sunan bu eser için yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Stanton ana karakterimiz maalesef ki hayal kırıklığı. Ne yardan ne serden hesabı adamın aklı. İlklerde olumlu yanlarını görmeye, sevmeye çalıştım ancak olaylar ve davranışlar buna müsaade etmedi diyebilirim. Sofia da, abileri görüştükleri kadınları yapışkan olarak sınıflandırdığı için kendi yapışkan olmamaya çalışıyor. Kitaptaki erkek karakterleri baştan sıkıntılı yani. Hatta bi ara Stanton kıza kızıyor, sen neden seni kırmama izin verdin diye. Gülsem mi ağlasam mı... Tek sevdiğim yani karakterler arası çekim ve yazarın yormayan anlatışı. Bir de Sofianın arkadaşı Brent.
