Ağır bir kitap bence Sofienin Dünyası. Mutlaka okuyun diyemem, ama felsefeyle aranız iyiyse beğenirsiniz. Kitabı bitirdikten sonra kendi kendime çok soru sordum, çok düşündüm; bu da yazarın ne kadar başarılı olduğunu gösterir. Felsefik terimler doğal olarak çok fazla, bu terimlerin tanımını da yapıyor zaten yazar. Fakat yine de anlamakta güçlük çektiğim çok yer oldu.
Bunların dışında kurguyu beğendim, kurgusu sayesinde kitap akıp gitti.
Bazen kulağım çınlıyor, umarım Sofiedir. hehehehh.
İnsanın en kırılgan yerlerine dokunan felsefi bir tartışmanın somut bir hali bu kitap. Okuru rahatlatmaktan çok, sığınılan bahanelerin üstünü çiziyor.
Kitabın temel omurgası doğrudan Alfred Adler üzerine kurulu. Hatta kitap boyunca Freud ve Jung’dan çok Adler’in neden daha “özgürleştirici” bulunduğu anlatılıyor. Ve bunu düz bir akademik dille değil, genç bir adam ile filozof arasında geçen diyaloglar üzerinden yapıyor. Bu yönüyle biraz Sofie’nin Dünyası hissi de veriyor: fikirler hikâye içinde tartışılıyor.
Freud’un “geçmiş travmaları bugünü belirler” yaklaşımına ciddi bir karşı çıkış var. Adler’in görüşüyle birlikte kitap şunu söylüyor:
“İnsan geçmişinin kurbanı olmak zorunda değildir.”
Yani travmaların varlığını reddetmiyor ama kişinin hayatını tamamen açıklayan şeyin geçmiş olmadığını savunuyor.
Bireysel cesaret, kendini aşma fikri ve “kontrol edemediğin şeyler için kendini tüketme” düşüncesiyle stoacılığı ele alıyor.
Kitap çok güçlü fikirler içeriyor ama bazen insan psikolojisini fazla sadeleştiriyor. Özellikle travma, depresyon, çocukluk yaraları gibi konularda Adlerci yaklaşım yer yer fazla sert kaçabiliyor. Ama buna rağmen çok önemli bir şey öğretiyor: İnsan kendisini sürekli savunmayı bıraktığında daha hafif yaşayabilir.
İnsanın iç dünyasını didikleyen ama bunu kuru akademik şekilde değil, duygusal ve düşünsel bir yolculuk gibi diyerek toparlıyorum o halde.
Reklam
Alman şair Johann Wolfgang Goethe şöyle yazmıştı:
“Üç bin yılın hesabını göremeyen
Karanlıkta yolunu bulamaz,
Günü gününe yaşar ancak.”
Ama senin de böyle biri olmanı istemiyorum. Tarihteki köklerini tanıman için elimden geleni yapacağım. Ancak o zaman gerçek bir insan olursun. Ancak bu şekilde çıplak bir maymundan ibaret kalmazsın. Ancak böyle kurtulursun boşlukta savrulmaktan.
Ve işte Tanrı cehalet dönemine göz yumdu; ama artık
her tarafta insanlara tövbe etmelerini buyuruyor.
Çünkü yer yuvarlağını adaletle yargılayacağı günü ve
bunu kiminle yapacağını belirledi ve onu ölüler arasından
dirilterek inanması için herkesi uyardı."
Öz' dediğimiz, bir şeyin gerçekten ne olduğudur, yani onun 'doğa'sıdır. Ama Sartre'a göre insanın böyle bir doğası yoktur. insan doğasını kendi yaratmak zorundadır. Kendi doğasını, kendi özünü yaratmalıdır, çünkü bunlar ona önceden verilmiş değildir.
Sayfa 512
Reklam
Reklam