Mağrurdum; fakat benliğim: aczden, zavallılıklardan, tahammülsüzlükten ibaretti. Başkalarının bana acıması nefsime ağır geliyordu. Fakat bir küçük çocuk gibi sevilmeye, acınmaya, nazlanmaya muhtaç zayıf bir yaratılışım vardı.
Gözlerim ona baktıkça hayran oluyordu. Fakat ne çare ki gönlüm bu güzelliğe sâkit (suskun) kalıyordu. Ne yapsam onda bir güzel heykel, bir sanatkârane resimden başka bir şey göremiyordum.