Jim not that way Jim. That's no way to treat a garage door, bending stiffly down at the waist and yanking at the handle so the door jerks up and out jerky and hard and you crack your shins and my ruined knees, son. Let's see you bend at the healthy knees. Let's see you hook a soft hand lightly over the handle feeling its subtle grain and pull just as exactly gently as will make it come to you. Experiment, Jim. See just how much force you need to start the door easy, let it roll up out open on its hidden greasy rollers and pulleys in the ceiling's set of spiderwebbed beams. Think of all garage doors as the well-oiled open-out door of a broiler with hot meat in, heat roiling out, hot. Needless and dangerous ever to yank, pull, shove, thrust. Your mother is a shover and a thruster, son. She treats bodies outside herself without respect or due care. She's never learned that treating things in the gentlest most relaxed way is also treating them and your own body in the most efficient way. It's Marlon Brando's fault, Jim. Your mother back in California before you were born, before she became a devoted mother and long-suffering wife and breadwinner, son, your mother had a bit part in a Marlon Brando movie. Her big moment. Had to stand there in saddle shoes and bobby sox and ponytail and put her hands over her ears as really loud motorbikes roared by. A major thespian moment, believe you me. She was in love from afar with this fellow Marlon Brando, son. Who? Who. Jim, Marlon Brando was the archetypal new-type actor who ruined it looks like two whole generations' relations with their own bodies and the everyday objects and bodies around them. No? Well it was because of Brando you were opening that garage door like that, Jimbo. The disrespect gets learned and passed on. Passed
Carthage: Reflections of a Martian
Thy expected alien
Am I.
Weird of shade
And doomfire face:
All thy senses
Cry to my
Mourning mysteries
Which yesterday
Were commonplace.
We sit at Sunday breakfast
And I smell the dust of Carthage.
It drowns the spang
Of our automatic toaster.
That strange woman across from me
Smiles, butters two slices.
Her smiles arouses a multitude in me!
Her smile...
Frightens us.
I must look away!
Out the window beside my arm,
Sunglow warms a brick walk.
Grass, a tree, a planting of forsythia.
It is spring.
In the spring...
The earth is covered with dust.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Junior Wells: "One, two, one, two, three."
Yoğun, canlı bir sound. Sade. Bas, davul, piyano ve iki gitar, net, enerjik, çok yüksek volümlü değil ve sıcacık. Junior Wells kemerinden pırıl pırıl parlayan, gümüş rengi bir ağız mızıkası çıkardı ve mızıkayı dudaklarının arasına yerleştirdiği anda, kendini tekrarlayarak akmaya devam eden ses örgüsüne bir ses daha katıldı, yüksek volümlü ve tiz bir ses, önce dikkatli bir şekilde döndü kendi etrafında, bir iki zıplamayla tırmandı ve bir topaç gibi dönmeye başladı sonra. Sonra- sert bir snaredrum atağı ve grup sustu. Junior Wells mikrofona uzandı ve gözleri kapalı şarkısını söylemeye başladı:
You got to help me, Baby
I can't do it all by myself
You know if you don't help me this mornin'
I'll have to find myself somebody else
Tekrar başladılar canlı bir ritimle çalmaya, ağız armonikası bir kere daha tırmandı; indi, çıktı gamları, yalnız ve arı, ta ki en yükseklerde bir notada ısrarla
kalana dek. Tek başına ve kararlı bekledi, sonra gitar yakaladı onu ve beraber gezinmeye başladılar. Dengler iki enstrümanı birbirinden ayıramadı, sonra gitarist soloyu devraldı, hızlandı giderek ama buna rağmen gereksiz tek bir nota duymuyordu Georg.
Eski bir şarkı, bir maçonun ağıdı, acizin itirafı ve aynı zamanda ona karşı beyhude bir isyan. Majestelerinin konser salonunda şimdiye kadar hiç kulağına gelmemiş bir müzikle tanıştı Dengler. İnsanı içine alıp sürükleyen ritim, yalnızlık ve blues'ta yaşayan özlem arasında harap hissetti kendisini.
Junior Wells ve gitarist değişerek bir dörtlük söylüyorlar. Bir sonraki adımda neler yapacaklarını sadece bakılarak ya da kısa ünlemlerle anlatıyorlar birbirlerine. Junior Wells geliyor mikrofona:
Can I blow some?
Ve armonikasından fışkıran nota çağlayanları dolduruyor salonu; tırmanıyor ve iniyor ses,
Do God help me.
Anyhow I started to have loose lovers.
Which means loneliness and lack of somebody to stand on. So it is.
Yesterday I heard the marching of my old pet cat. I am not sure. I
was in hurry to go to Moda. I made a very strong tea, just if I needed. Lucky to be - inspite all the misery of life. That's it.
Bu pasajdan sonra da blues ruhunu merak etmez misiniz?
Junior Wells: "One, two, one, two, three."
Yoğun, canlı bir sound. Sade. Bas, davul, piyano ve iki gitar, net, enerjik, çok yüksek volümlü değil ve sıcacık. Junior Wells kemerinden pırıl pırıl parlayan, gümüş rengi bir ağız mızıkası çıkardı ve mızıkayı dudaklarının arasına yerleştirdiği anda, kendini tekrarlayarak akmaya devam eden ses örgüsüne bir ses daha katıldı, yüksek volümlü ve tiz bir ses, önce dikkatli bir şekilde döndü kendi etrafında, bir iki zıplamayla tırmandı ve bir topaç gibi dönmeye başladı sonra. Sonra- sert bir snaredrum atağı ve grup sustu. Junior Wells mikrofona uzandı ve gözleri kapalı şarkısını söylemeye başladı:
You got to help me, Baby
I can't do it all by myself
You know if you don't help me this mornin'
I'll have to find myself somebody else
Tekrar başladılar canlı bir ritimle çalmaya, ağız armonikası bir kere daha tırmandı; indi, çıktı gamları, yalnız ve arı, ta ki en yükseklerde bir notada ısrarla kalana dek. Tek başına ve kararlı bekledi, sonra gitar yakaladı onu ve beraber gezinmeye başladılar. Dengler iki enstrümanı birbirinden ayıramadı, sonra gitarist soloyu devraldı, hızlandı giderek ama buna rağmen gereksiz tek bir nota duymuyordu Georg.
Eski bir şarkı, bir maçonun ağıdı, acizin itirafı ve aynı zamanda ona karşı beyhude bir isyan. Majestelerinin konser salonunda şimdiye kadar hiç kulağına gelmemiş bir müzikle tanıştı Dengler. İnsanı içine alıp sürükleyen ritim, yalnızlık ve blues'ta yaşayan özlem arasında harap hissetti kendisini.
Junior Wells ve gitarist değişerek bir dörtlük söylüyorlar. Bir sonraki adımda neler yapacaklarını sadece bakılarak ya da kısa ünlemlerle anlatıyorlar birbirlerine. Junior Wells geliyor mikrofona:
Can I blow some?
Ve armonikasından fışkıran nota çağlayanları dolduruyor salonu; tırmanıyor ve iniyor ses,
As your enterprise gathers momentum, the next person you're likely to seek out is a partner, a co-parent for your venture. This should be an individual whose skills, talents and temperament complement your own, and fill critical gaps in your own range of strengths. After all, you don't want another you. You want somebody you're not, in as many areas as possible. (…)
McCormack believed that choosing a superior partner is an instinct we have in childhood. The smaller playground team captain automatically chooses the biggest kid for his team. As we grow up, however, we become aware that our own performance is being judged and compared against others. "Self-interest makes us seek weaker partners who make us look stronger by comparison." (…)
But what if you're friends? Can you be business partners without destroying your friendship? The answer is an emphatic "Yes!" The fact is that the two (or three) of you will be spending so much time together that you're going to have to be friends. Or you will certainly become enemies! My partners and I did many things together. Our respective families became entwined, so that we developed a sizeable rooting section cheering on our success. This experience convinced me - if you can't be friends, you can't be business partners. (…)
I seek out potential associates and partners with enormous talent, who have strengths I do not, whose energy and vision match my own, and who nurture enormous egos! In short, I'm looking for people who want my job! But good help is hard to find... and bad help is abundant!
