Bir gün son kez dışarı çıkacağını, son kez güleceğini, son kez birine görüşürüz diyeceğini bilseydin neyi farklı yapardın?
Reklam
Benim Şiirim
Ley’Lâ…
Ley’Lâ zaman kan süzüyor kulaklarıma hıçkırığa mahkum biçare gönlüm,
Ey sessiz ölüm gelsene,nerdesin adını yazsana dudaklarıma,
Yaşadım ölümü ölmeden önce bana sonsuzluğu beklemek düştü,
Ley’Lâ hafızası ölü nakkaş gibiyim çekiyorum mutsuzluğun yasını,
Ayaklara mahkum bir baş gibiyim kapattım kalbimin son kapısını…
İbrahim…
İçimde işliyor derin bir yara, ıssız ovaların nehiriyim ben,
Bakmayın çevremi kuşatanlara, hüznün, yalnızlığın şairiyim ben,
Ruhumda ölümü yaşadım ölmeden önce uyandım, mutsuzluk geri dönünce,
Ayaklara mahkum bir baş gibiyim, kapattım kalbimin son kapısını,
Hafızası ölü nakkaş gibiyim, çekiyorum mutsuzluğun yasını,
İçimde işliyor derin bir yara, aşkın öldürmeyen zehiriyim ben,
Mazide benim de yüzüm gülmüştü, bana sonsuzluğu beklemek düştü…
Derim ki; önemli olan ilk veya son olmak değil,
en iyisi olmaktir
Zaman her zaman en iyileri hatirlatir.
Sıralamada ilk ve son yer alır ama standardı en
iyisi belirler
Davranış bilimci John B. Calhoun tarafından yapılan ünlü "Universe 25" deneyidir.
Deney kabaca şöyleydi:
Fareler için adeta bir "cennet" oluşturuldu.
Sürekli yiyecek ve su vardı.
Hastalık yoktu.
Yırtıcı hayvan yoktu.
Sıcaklık uygundu.
Barınma alanları vardı.
İlk başta fare nüfusu hızla arttı. Ancak nüfus büyüdükçe ilginç şeyler oldu:
Bazı fareler belirli bölgeleri sahiplenmeye başladı.
Erkek fareler arasında saldırganlık arttı.
Anne fareler yavrularına daha kötü bakmaya başladı.
Bazı fareler toplumdan tamamen çekildi.
Son grup özellikle dikkat çekmişti. Calhoun bunlara "Beautiful Ones" (Güzeller) adını vermişti.
Bu fareler:
Kavga etmiyordu.
Çiftleşmiyordu.
Bölge savunmuyordu.
Sosyal ilişkilere girmiyordu.
Zamanlarının çoğunu yemek yiyip kendilerini temizleyerek geçiriyordu.
Sonuçta doğum oranları düştü, sosyal yapı çöktü ve nüfus azalmaya başladı. En sonunda koloni tamamen yok oldu.
Reklam
Reklam