Ama Yaratıcı adına yaşamadığım her an aslında bir intihar, bir öldürme, yok etme, kendi irademle tercih ettiğim bir yok oluş değil miydi? Hayatıma birden ve tümden son vermiyordum fakat yaşadığım kimi anları yokluk darağacında sallandırıyordum.
Sayfa 17 - kapı yayınları, altıncı basım, şubat 2022
Schiller'in temiz yürekli, iyi insanları da böyledir: Son dakikaya dek insanı hep tavus tüyleriyle süslerler, kötülüğü akıllarına bile getirmezler; madalyonun öbür yüzünü önceden sezinleseler bile, söylemeleri gereken gerçek sözleri önceden hiçbir şekilde ağızlarından kaçırmak istemezler; bunu düşünmek bile onları incitir; tavus tüyleriyle süsledikleri kişi gelip de kendilerini burunlarından yakalayana dek, elleriyle yüzlerini örtüp gerçeği görmek istemezler.
Reklam
Allah bizi bu imtihan yurduna gönderirken "Bir elin yağda, bir elin balda olacak. Ben seni gül gibi yaşatacağım bu kainatta, sen rahat ol." demedi. Allah bizi deneyecek; mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltme ile deneyecek ama nihayet nedir? Son nedir? Asıl son, kalıcı başarılar, kalıcı mutluluk inananların olacak.
Bu kitaba başlarken aklımda zaten tatlı bir aşk hikayesi okuyacağım düşüncesi vardı ve gerçekten de düşündüğüm gibi bir kitap oldu diyebilirim Benim Yolum Sensin bana daha çok huzur veren, sakin
Kağıttan Son Turna Kuşu
Kağıttan Son Turna Kuşu , benim için sadece bir roman değil, aynı zamanda umut, kayıp ve insanın geçmişiyle yüzleşme cesareti üzerine etkileyici bir yolculuktu. Günümüz Japonya’sından, nükleer bombanın Hiroşima’yı yerle bir ettiği güne uzanan bu hikâye, daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çekti.
Mizuki’nin, büyükannesinin ölümünden sonra içine kapanan ve yıllardır taşıdığı pişmanlıkların altında ezilen büyükbabası Ichiro’nun geçmişini öğrenmeye çalışmasıyla başlayan hikâye, bizi 1945 yılının o karanlık gününe götürüyor. Ergenlik çağındaki Ichiro ve arkadaşı Hiro’nun, bombanın ardından harabeye dönen şehirde Hiro’nun küçük kız kardeşi Keiko’yu bulma çabaları hem yürek burkucu hem de son derece sürükleyiciydi. Özellikle savaşın ve nükleer felaketin insanlar üzerinde bıraktığı izlerin yıllar sonra bile silinmediğini görmek beni derinden etkiledi.
Kitap yalnızca Hiroşima’nın yaşadığı acıları anlatmıyor; aynı zamanda dostluğu, fedakârlığı, verilen sözlerin ağırlığını ve en karanlık zamanlarda bile yeşeren umudu da anlatıyor. Son sayfayı kapattığımda içimde hem büyük bir hüzün hem de umut vardı. Duygusal yönü güçlü, düşündüren ve uzun süre akılda kalan bir roman okuduğumu hissettim. Özellikle tarihî olayları insan hikâyeleri üzerinden okumayı sevenlere gönülden tavsiye ederim.
Reklam
Reklam