Matilde'ye Sone
Seni sevdiğimi göreceksin sevmediğim zaman,
Çünkü iki yüzüyle karşına çıkar hayat.
Bir sözcük sessizliğin kanadı olur bakarsın,
Ateş de pay alır kendine soğuktan.
Seni sevmeye başlamak için seviyorum seni,
Sana olan sevgimi sonsuzlaştıracak
Bir yolculuğa yeniden başlamak için:
Bu yüzden şimdilik sevmiyorum seni.
Sanki ellerindeymiş gibi mutluluğun
Ve hüzün dolu belirsiz bir yarının anahtarları
Hem seviyorum, hem de sevmiyorum seni.
Sevgimin iki canı var seni sevmeye.
Bu yüzden sevmezken seviyorum seni
Ve bu yüzden severken seviyorum seni.
~Pablo Neruda~
~sone 61Şiir
Ağır gözkapaklarım, yorgun gece içinde
Hayalinle apaçık kalsın, dileğin bu mu?
Sana benzer gölgeler, gözümle eğlensinde
Keyfince parçalayıp geçsinler mi uykumu?
Gönderdiğin, ruhun mu canevinden uzağa
İşlerime gözkulak olsun, düşürsün diye
Aylak saatlerimi, utancımı tuzağa:
Hasedine, kuşkuna yardakçılık etmeye?
Hayır, sevgin çoksa da büyük değil o kadar
Benim kendi aşkımdır vermeyen uyku
durak,
İşte öz sevgim, dirlik düzenliğimi bozar
Senin uğruna bana hep nöbet tutturarak.
Ben bekçinim, sen başka yerlerde uyanıksın:
Benden uzaksın, sana başkaları çok yakın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ERİYİKTE MUM , KÖKTE ÇÜRÜK
fırtınalı sokaklarım da,
dalgalı sularım da,
kah yuvasız kuşlar kanatlanır
kah solungaçsız balıklar yüzer
kulaklarım da titreyen,
o mağrur ,
zırıl zırıl zırlayan ,
aynada ki ahudan süzülen,
bir ben,
bir bana,
mumlu bebeler, anlı ansız
gülümser,
içimin yılkıları bir nefeste çoşar,
üf der üff mumların hasreti
tekler yüreğin yırtığı
dur dura
durdu duracak,
sokaklarım kan gülleri,
ağmış, yağmış
yana söne
gece lambasını
bir açar,
bir kapar,
üfleye üfleye bir yel eser,
Zamanın soytarısı değildir sevgi...
O değişmez kısacık günlerle haftalarla.
Direnir ve katlanır mahşerin ucuna dek.
Yanılıyorsam bunda ve çıkarsa yanlışım,
Ne hiç kimse sevmiştir, ne ben şiir yazmışım.
Shakespeare 116. sone 
William Shakespeare
William ShakespeareSone 10
Yazık! Hem kıyasıya harcıyorsun kendini,
Hem gönlün yeltenmiyor hiç kimseyi sevmeye.
Biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni,
Ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye.
Öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan:
Hiç umurunda değil kazsan kendi kuyunu,
Çekinmezsin güzelim can evini yıkmaktan
Onarmak olmalıyken asıl amacın onu.
Değiştir şu fikrini, ben de fikrimden döneyim:
Nefret, aşktan daha mı rahat yerleşir cana?
Cömertliğin gibi ol, bağışla seni diyeyim;
Hiç değilse kendinden şefkat göster kendine.
Bir başka sen yarat da dünyada sevgin yaşasın,
Güzelliğin sendedir, sende kalsın, artmasın.
William Shakespeare
William Shakespeare66.SoneŞiir
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’e
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız bırakmak var, o üzüyor insanı.
William Shakespeare
William Shakespeare