Sözlerimden dökülen her harf bir umuttur,
Yüreğimde saklı bin yıllık bir sırdır;
Her nefeste can bulur, her suskunlukta haykırır.
Gölgem yere düşer ama ışığım gökte kalır,
Yandıkça çoğalır, söndükçe yeniden yanarım.
Külümden doğar, rüzgârla savrulurum;
Bir duayım dillerde, bir ezgiyim kulakta çınlarım.
Zamanın ötesinde, mekânın içindeyim;
Ne başlangıcım var, ne de sonum.
Ben, kendi sonsuzluğumdayım.
___ /Güven Taşdemir