Yine beni ağlatabilecek kadar sarhoş eden, her pencerenin ardında hep ayrı bir kader beklediğini, her kapının ardında başka bir yaşanmışlık olduğu, gerçek olanın bu dünyanın çok yönlü olması ve en kirli köşenin bile parlaklığı bozulan çalışkan böcekler gibi hayat dolu olduğunu bilmenin getirdiği o duygu kaplamıştı içimi.
Gitmek istiyordum ama her şeyim çok ağırdı, bu doymuş, için için yanan atmosferde ağır ağır sallanan denizciler misali oturuyordum. Merak ve korkudan bağlanmış gibi...