Günlerdir aklımda olan hep sorguladığım bir durum vardı bu sabah karşıma şöyle bir yazı çıktı...
..."Hz. Yusuf'u başına gelen bu ihanette en çok üzen şey neydi gençler, biliyor musunuz? 'Bana bunu neden yaptılar,' diyordu. 'Ben onları severken, ben onları üzecek hiçbir şey yapmamışken, onlar neden bu zulmü bana reva gördü? Ben onlara ne yaptım ki?' Ah, güzel yüzlü Yusuf, kalbi yüzünden de güzel olan Yusuf, bilmiyordu ki kötüler kötülük yapabilmek için bir gerekçeye ihtiyaç duymazlar."....
Sonra anladım ki İyiliğin, sevginin ve emeğin karşılığında haksızlık gördüğümüzde hep bir sebep ararız. Çünkü anlamlandırmak, taşımaktan daha kolay gelir. Ama dünya böyle bir yer bazen hiçbir şey yapmamış olmak en büyük nefretin sebebi olabiliyor.
Herkes kendi içindeki karanlığı yansıtıyor...