عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ كَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ:
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ذَنْبِي كُلَّهُ، دِقَّهُ وَجِلَّهُ، وَأَوَّلَهُ وَآخِرَهُ، وَعَلَانِيَتَهُ وَسِرَّهُ
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem secdelerinde şöyle dua ederdi: "Allah'ım! Günahlarımın tamamını bağışla; küçüğünü de büyüğünü de, ilkini de sonuncusunu da, açığını da gizlisini de."
(Sahihu'l Müslim)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kahvaltı yaptım şimdi. Tabakta duran ve üzerine birkaç damla limon sıkılmış maydanozla naneyi yerken aklıma "naneyi yemek" deyimi geldi. Bildiğimiz anlamda neden kullanıldığını merak edip telefona sordum. Araştırma sonucum şöyle:
Eski dönemlerde Osmanlı medreselerinde okuyan bazı öğrenciler Ramazan ayında köylere namaz kıldırmaya gitmiş. Bir köyde muhtardan "nan-ı aziz" (ekmek) istemişler. Ekmek kelimesinin Farsça karşılığı olan "nan" kelimesini anlamayan köy muhtarı, "Biz öyle nane yemeyiz" diye yanıt vermiş. Bu durum köyde eğlenceli bir anı olarak kalmış ve sonrasında uygunsuz bir iş yapan ya da yersiz bir söz söyleyenler için "nane yemek" deyimi doğmuştur.
Gördüğünüz gibi konunun naneyle alakası yok :)
Bir yeni bilgi :)
Hayırlı cumalar 💐
zaferdergisi.com/makale/11913-na...
"Franz Kafka, Milena'ya Mektuplar kitabında şöyle diyor:
'Pes ettiğimden değil, olmayacağını gözüme soka soka gösterdiğin için vazgeçtim. ''
#leylaileydimecnun
Paslanmış sarkaçların gıcırtısında ufalanıyor zaman.
Şehrin genzine kaçan isli nefesler
boğuyor sokak köpeklerinin ulumasını.
Küflü duvarlara çarpa çarpa büyüyen sessizlik,
betonun kalbinde çatlayan tohumun
ilk sızısını müjdeliyor.
Meydanlarda ucuz pazarlıkların kiri birikirken ve
vitrinlerde insan posası satılırken,
kıyamet kopmak için sûr sesini beklemedi.
Kendi cehennemini cebinde bozuk para misali taşıyan kalabalıklar arasına
insan soyunun kütüğüne yazılmanın ağır utancı içerisinde
buz gibi bir el aşk etti yanaklarımdan birine.
Ana rahminden koptuğum an yazıldı böylelikle milat.
Dünyanın payıma ayırmadığı ne varsa
sonradan iftira gibi yapıştı üstüme.
Bana bir ad verdiler.
kendi adımı ciğerime her çekişimde kanadı burnum.
Kaldırdılar başımı, geri yasladılar.
Daha ciğerime hava dolmadan,
toprağın serin ve haklı karanlığını özledim çünkü
toprağın üstü kucağını esirgeyen üvey ananın şamarıydı bana.
Dünyanın kaskatı gövdesinde bana yuva açılmadığını
sesimin dualara çarpıp geri döndüğü gün anladım.
Bankta sızan adamın hezeyanı gibi
kendime tek karış yer bulamadım şu yeryüzünde.
Kuşların haysiyetsiz menzile kanat çırptığı
kokuşmuş gökyüzüne bakarak yürüdüm yıllarca.