Yıllar önce okuduğunuz, fakat yıllar sonra da etkisini sürdüren ve defalarca okuyabileceğiniz kitaplar vardır ya, bu kitap da onlardan biri benim için. 11 yaşındaydım, okuduğum ilk bilimkurgu kitabıydı. Geçen sene, yani 23 yaşındayken tekrar okudum ve tadından hiçbir şey kaybetmedi.
Metropoller kalıntılara dönüşmüş, gökyüzü kirlenip griye bürünmüş, altyapılar harabe olup temiz su imkanı kalmamış, Yerleş, yani bildiğimiz dünya bölgelere ayrılmış ve her bölgeyi çeteler sahiplenmiş, insanlar burgu adı verilen iğneleri beynine saplayarak sanal dünyada yaşamaya başlamış ve kitaplar unutulmuşluğa terk edilmiştir.
Epilepsi hastası olduğu için burgu kullanamayan ve geçirdiği krizler yüzünden ailesi tarafından reddedilmiş bir genç olan Spaz, bir gün koşucular - bölgeden bölgeye geçen yasadışı haberciler - sayesinde çok sevdiği kız kardeşinin hasta olduğunu haber alır. Ona ulaşabilmek için kitapların uzak geçmişte kaldığı bu dünyada kitap yazmayı sürdüren yaşlı bir bilge olan Yhazan, isimsiz bir sokak çocuğu ve bir "gelişik" kadın ile birlikte zorlu bir yolculuğa çıkacaktır...
Kitabı okumaya başladıktan bir, iki sayfa sonra kitaptan kalkmanız zorlaşıyor, fakat kalktığınız zaman böyle bir kitap okuduğunuzu unutuyorsunuz. Kitabın dünyasına girmesinin zor olması, kitabın potansiyelini çok düşürmüş. Kitabın anlatım tarzını bir kenara bırakırsak; kitabın konusu gerçekten çok güzel ve olması çok olası bir konuyu ele almakta.
Dünyada olan büyük bir depremden sonra teknoloji çoğu alanda çökerken bazı alanlarda ise parlamaya başlıyor. Bu alanlardan biriyse beyninize iğneler batırılarak hayallerinizde yaşamanıza imkan veren “beyin burguları” olarak adlandırılan bir alettir. Ana karakterimiz Spaz bu aletlerin kullanıldığı bir bölgede bir çetenin çalışanıdır. Bir gün işini yaparken yaşlı bir adamla tanışır ve büyük maceraları böyle başlar...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
KİTAPSIZ DÜNYA YALAN DÜNYA MI?Edebiyat
Kitapsız bir dünya mümkün mü? Evrendeki Son Kayıt’ı okurken belki herkesin aklına ilk gelen belki bu olmuyor ama edebiyatla iç içe bir yaşamın getirisi olsa gerek ben hemen kimilerince basit bir nesne olarak algılanan kitabı, o büyülü dünyayı, düşünüyorum.
Kitabın konusunu özetlemeye çalışalım: Dünyanın büyük sarsıntı denilen felaket geçirmesinden sonra insanlar büyük bir yoksunluk içindedir. Çete savaşları her yeri kaplamıştır. Uyuşturucuların yerini beyin burgusu denilen sanal bağımlılıklar almıştır. Bütün yazılı kaynaklar yok olmuş, okumayı bilen pek az insan kalmıştır. Bu parçalanmış ve kaosun hüküm sürdüğü dünyada Eden ismi verilen yalıtılmış bir dünyada elit, geliştirilmiş insanlar olan Gelişik adı verilen farklı bir grup da yaşamasına rağmen iki yaşam alanının sınırları keskin hatlarla ayrılmıştır. Bu karmaşa dünyasında saralı bir çocuk olan Spaz, ölmek üzere olan kız kardeşini görmek için bir yolculuğa çıkar. Bu yolculukta kendisine okumayı bilen ve bir kitap yazan Yhazan, Küçük Surat isimli beş yaşındaki bir çocuk ve Lanaya isimli bir Gelişik yardım eder. Kitabın sonunda yine de yazar kapıyı aralık bırakarak diğer distopik yazarlar gibi bizi umutsuzluğa terk etmiyor.
Yapıt yetişkinlerden ziyade ortaokul ve lise öğrencilerine yönelik oluşturulmuş olsa da yetişkinlere de seslenmeyi başarıyor. Rodman Philbrick yapıtını oluştururken kendinden önceki distopik yazarlardan etkilenmekle birlikte kendine özgü bir üslubu oluşturup genç okurun da kolaylıkla içine girebileceği bir kurgu oluşturabilmiş. Özellikle Ray Bradbury’nin “Fahrenheit 451”ini okuyanlar kıyaslama yapmadan duramayacaktır çünkü anımsayacağımız üzere o yapıtta da bütün yazılı ürünler yasaklanıp insanların beyinleri uyuşturuluyor ve eleştirel düşünme “doğal” yollarla yasaklanıyordu. Ayrıca Huxley’in