sonbahardı. Kuşlar sevinçli şarkılar söylemeyi unutmaya başlamıştı. Bir hüzün bulaşmıştı yüzüme, yaz
boyu dibinde gölgelendiğim çınar ağacının sararan
yaprağından. sözlerim eskimeye, türkülerim acımaya,
yaralarım kanamaya başlamıştı yine. oysa göç yollarında ölen kırlangıçlar gibi çaresiz, pencereye konan serçe kadar ürkek, kumru kadar sadıktım ben.
tünediği evin huzurunu bozacak diye korkulan baykuş
gibi hor görülmem neden? kimin sayıklaması dilimden
düşmeyen?
"benim bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır.
insanlar hiçbir şeyimi almazlarsa,
bana çok şey vermiş olurlar.
hiçbir kötülük etmezlerse,
yeterince iyilik yapmış sayılırlar."
montaigne