Tam o anda ellerimi yere koyup ondan af dileyesim geldi. O esnada içimde uyanan bu istek o denli zayıf da değildi. Şayet K ile ikimiz ıssız bir çölün ortasında duruyor olsak, muhakkak ki vicdanımın emrine uyup oracıkta özür dilerdim. Oysa orada insanlar vardı. Bu yüzden vicdanıma gem vurulmuştu. Ve ne acıdır ki sonsuza dek bir daha serbest kalıp canlanmadı.
Vaktiyle bir insanın önünde diz çöktüğün gerçeğinin hatırası, zamanla o insana tepeden bakmaya yöneltir kişiyi. Ben ileride senden böyle bir hakaret görmemek adına şu an gösterdiğin bu hürmeti reddediyorum. Halihazırdaki yalnızlığıma dayanmayı, sonradan çok daha ağır olacak yalnızlığıma dayanmaya tercih ediyorum. Özgürlük, bağımsızlık ve bencillikle dolu bu devirde doğmanın bedelini yalnızlıkla ödüyoruz.