ah bu dünyada herkes kendini, sadece kendini, hatta başkalarının zararına olarak kendini mi düşünürdü?
Reklam
'' yine gidiyor musun'' diyen dudakların nasıl bir' 'yok gitme, ölüyorum'' diye ağlamak ihtiyacıyla titrediğini fark etseydi...
fakat bulutların şiddetli hücumu arasında zayıf ve hasta, hissedilmeyecek olsa da titreyen bir şimşek parıltısı gibi, bütün bu korku ve endişe karanlıkları arasında bir an olsun hüküm sürmek isteyen derinden bir meyil, her şeyi bırakıvermek isteği vardı.
... nedir bu insanlıktaki, varlığımızın derinliğindeki tufan, bu çamur, bu fırtına..bu pisliğin, saflığı daima tekrar kalkmamak üzere yaralanması niçin?
Reklam