sevgi denen şey bir ağaca benzer. kendiliğinden yetişiverir, köklerini bütün benliğimize salar, anlaşılmaz tarafı şudur ki, bu sevgi ne kadar körsen o kadar inatçıdır. akıl, şuur gibi sahip olmadığı zaman da inadına kuvvetlenip sağlamlaşır.
bazı insanlardan uzaklaşarak onlara karşı içinizde sizi yiyip bitiren şeyden kurtabilirsiniz ve bir süre sonra bunları önemsemezsiniz bile. tabi ki bu insanları da kaybedersiniz ama bunu umursamazsınız.