Serenay
@srnybygn
Okudukça anlıyorum; bazı cevaplar hayatın içinde değil, satır aralarında saklı.
Babalar hakkında yazmak daha zordur. Belki de annenizle aranızda görünmez bir göbek bağı varlığını çocukluğunuz boyunca sürdürdüğü içindir; anne hep yanınızdadır, öğle yemeğini hazırlar, hastayken size o bakar, elini alnınıza koyar; anne, içinde yüzdügünüz hava gibidir. Baba bambaşka bir şeydir - puslu, belirsiz ve karanlıktır, bazen korkutucudur, çoğu zaman ortada yoktur, sigarasının şnorkeline kenetlenerek başka sularda ve bulutlarda yüzer.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Babam öldü ve Babam ölüyor tümüyle farklı iki cümle. İlki bir olgu, bir sonuçtur. İkincisi bir roman. Umut ve çaresizliğin birbirini besleyip alevlendiği uzun bir hikâye. Birinin oksijeni daima diğerinin ateşini harlar.
Birdenbire yanınızdaki, her zaman var olacağına inandığınız kişi ölümlülüğü ile ışıldamaya başlıyor, saydam ve kırılgan hale geliyor. Hayatının ipliği, sonbahar güneşinde aniden görünür hale gelen örümcek ağları gibi parlıyor.
Alfie’nin Hikayesine Misafir Olamadım
John Boyne’nin Olduğun Yerde Kal adlı kitabını okudum. Açıkçası bende sarsıcı bir etki yaratmadı. Daha önce yazarın Çizgili Pijamalı Çocuk ve Artık Hiçbir Yer Ev Değil kitaplarını okumuş, hatta onları en sevdiklerim arasına koymuştum. Bu yüzden beklentim yüksekti. Ancak bu kitap o beklentiyi karşılayamadı.
Hikaye, Alfie’nin babasının 1914 yılında yani Birinci Dünya Savaşı’na aniden orduya katılmasıyla başlıyor. Üçüncü kişi anlatımı tercih edilmesi, beni Alfie’nin dünyasına yeterince yaklaştıramadı. Karakterle aramda bir mesafe oluştu yaşananları izledim ama hissedemedim.
Kitap, savaşın geride kalanlar üzerindeki etkisini ve özellikle babanın cepheden döndükten sonra yaşadığı psikolojik yıkımı anlatmayı hedefliyor. Ancak tüm bu ağır konular bana oldukça yüzeysel işlendi. Alfie’nin yaşadığı zorluklar, savaşın aile üzerindeki yıkıcı etkisi ve babanın toparlanamaması derinlemesine ele alınmadığı için duygusal bir bağ kuramadım.
Final ise beklediğimden hızlı geldi sanki anlatılacak çok şey varken hikaye aceleyle toparlanmış gibiydi. Bu nedenle kitap beni ne sarstı ne de etkiledi. Genel olarak beklentimin altında kaldı ve bu sebeple 10 üzerinden 6 puan verdim.