“Bir vadeden sonra aileyle yaş amak, dünyanın en anlayış lı insanları olsalar bile kötü geliyor. Tuhaf bir baş arısızlık hissi. Yerimi bulamadım, kendi ayaklarımın üstünde duramadım demek gibi.”
“Oturmaya da kalsaydı,” dediklerim de var “Keş ke biraz daha öyle otursaydı,” dediklerim de... En çok da bunlar oturmuş içime. Oturmak da ne acayip kelime...
“Üzgünüm, diyorlardı bedenleriyle, birbirlerini yine kabulleniyorlardı ve o duygu, o tekrar tekrar kabullenilme duygusu, birinin sana duyduğu sevginin genişlediği ve sende açığa çıkan her ne yeni kusur varsa onu da kapsadığı duygusu, yaşadığı en derin, en kıymetli şeydi…”