serpil hatip

Kültürümüz bizi ödüle aç bir şekilde yetiştirdi. Bir gülümseme görmeye sırtımızın sıvazlanması ve insanların bizim iyi biri iyi ana iyi baba iyi vatandaş iyi çalışan iyi arkadaş vesaire olduğumuzu söylemelerine bağımlı haldeyiz. İnsanlara kendimizi sevdirmek için bir şeyler yapıyoruz ve bizi sevmemlerine ya da cezalandırmalarına yol açabilecek her şeyden kaçınıyoruz. Sevgi almak için bu kadar çabalamamızı ve başkaları bizi sevsin diye onların dediklerini yapıp kendimizi feda etmemiz gerektiğini düşünmemizi çok trajik buluyorum.
Reklam
Dünyada görmek istediğimiz değişimin kendisi olalım.
Bu ne yapmak istediğimi açıklığa kavuşturmadan dikkatimi sadece ne yapmak istemediğimi yönelttiğimde neler olabileceğini gösteren acı bir ders oldu.
Başkaları hakkında analizlerimizin aslında kendi değerlerimizin ve ihtiyaçlarımızın trajik birer ifadesi olduğuna inanıyorum.
Mevlânâ şöyle yazmış : “Doğru ile yanlışın ötesinde bir yer var orada buluşalım.”
Reklam