İnsanın bazen her şeyden bunaldığı,kafasının içinde yüzlerce senaryo dolaştığı dönemler olur. Hiçbir şey yapmak istemez bilakis tüm gün uyumak ister.İşte böyle zamanlarda bir kitap bir kahve bana her zaman iyi gelir.Balkonda oturup havanın hafif esintisiyle kitap sayfalarının dans etmesi,yüzüne vuran o ferah rüzgar,bardağından çıkan kahve dumanı ve kokusu her zaman terapi gibi gelmiştir bana.Gerçek insanların karakterlerinden yorulduğumu kitap okurken anlıyorum.Sahi,bir kitap karakteri gerçek arkadaşımız olsa fena mı olurdu?