Öfke gerekir terk eylemek ve yürümek için. Enginliğin çağrısına kapılarak, bir gerçeklik vaadine ya da kışkırtan bir hazineye doğru yürümek değildir mevzubahis olan… Burada olmanın acısı, bir yerde durmanın, yaşarken gömülmenin, kalmanın imkansızlığı hissedilir karın boşluğunda.
Dün canını yakanlar da, kalbini coşturanlar da artık çok fazla bir şey ifade etmeyecek sana. Bileceksin çünkü, her birinin bir kaldırım taşı, yolunun bir parçası olduğunu bileceksin.