Her insan bir dünyaydı ve bazen dünyası karanlıktı. Ve herkes kendi acısını en dayanılmazı sanıyordu da kimse kimseden habersiz yaşıyordu.
İnsan yüzünü görmek istediklerini bu dünyadan göçüp de gidince başka hiçbir yüzü görmek istemiyor.
İnsanlar, insanları yaptıklarıyla değil yapamadıklarıyla tanımlıyor ve kusurlarıyla tanıyor.
Ama insan bu işte; yükleri ile yaşıyor. Yaşadıkça yükleri de ağırlaşıyor. Onun için belki de bunun adı yaşamak değil de taşımak bence. 
Bir kuru gürültüden başka ne kalıyor yaşadıklarımızdan geriye?
