Aptallıkla savaşımda en insaflı, en yumuşak insanlar bile sonunda gaddarlaşır. Belki de böylece doğru bir savunma yoluna girerler; çünkü aptal alına argüman olarak, hukuken, sıkılmış bir yumruk yaraşır. Ama dediğimiz gibi, karakterleri yumuşak ve insaflı olduğundan, acı vermekten çok kendileri acı çekerler bu savunma aracıyla.
Bir kimse konuşmasında kendi kendisini alıntıladığında (“o zamanlar demiştim ki", "ben böyle durumlarda derim ki"), bir kendini beğenmişlik izlenimi doğurur bu, oysa genellikle tam tersi bir kaynaktan, en azından o anı,başka bir ana ait olan fikirlerle süsleyip püslemek istemeyen dürüstlükten doğar.
Sıradan toplulukların içinde bulunduktan sonra neden vicdan rahatsızlığı duyarız? Çünkü önemli şeyleri hafife almışızdır, çünkü kişilerle konuşurken tüm samimiyetimizle konuşmamışızdır ya da konuşmamız gereken yerde susmuşuzdur, çünkü yeri geldiğinde sıçrayıp koşturmamışızdır, kısacası topluluk içinde onlardan biriymişiz gibi davranmışızdır.