Yine akşam oldu,
Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine,
Uzaklık aynı gerçi,
Heryerdeyken olan uzaklığın pek değişmedi,
Yine akşam oldu orda olduğu gibi,
Görebiliyorum seni burdan da,
Aynısıydı ordayken de,
Uzaklıktan korkmuyorum belki de,
Orada da aynıydı uzaklık gerçi
Donuklaşmış oldu artık bu,
Bir o kadar da hüzünlü romanlar gibi,
Galiba ben baştan kaybetmişim,
Belki de ben baştan kazanmışım, insanlık kaybetmiş...
Düşünmeden edemiyorum neden taş koyarsın ki yoluma. Bu kadar zor olmamalı insanın karşısındakinin onurunu koruması hem bu kadar hınca hınç davranmanın sebebi ne? Sana ne kadar zararım dokunmuş olabilir ki! Bir insan sevdiğini ne kadar incitmiş olabilir!
Topal melekler var yanımda
Olduğumda fark etmezler, yokluğumda kıyamet
Ayaz vurmuş cinleri de katmak istedim gölgeme
Zorla iyilik en büyük kötülüktür ya
Güvenip de yanılmanın kırsalında ölü ceylan