Olası her türlü acının mutlak sınırına ulaştığını düşünen bir insan şimdi acının sınırı olmadığını, daha çok ve daha yoğun acılar çekebileceğini anlıyordu.
Zayıflık anlarını ve gizli gözyaşlarını minimum düzeyde tutmaya çalışarak acının tamamını göğüslememiz gerekiyordu. Ama gözyaşlarından utanmamız gerekmiyordu çünkü gözyaşları, bir insanın, cesaretlerin en büyüğüne, acı çekme cesaretine sahip olduğuna tanıklık ediyordu.