Seven hiç kimseyi sevilmekten dışlamayan aşk; Francesca’nın Inferno’daki sözleri. Bekle ve umutlu ol. Ben umutluydum, fakat istediğim şey hep buydu belki de. Sonsuza dek beklemek.
“Gitmek zorunda mıyız?”
‘Kal’ demek için aklıma gelen en yakın sözler bunlardı. Benimle kal. Elin istediği yere gitsin, mayomu çıkar, al beni, hiç
ses çıkarmam, hiç kimseye söylemem…
Bu yüzden mi insanlar “belki” derler, “evet” demek istedikleri ama sizin bunu “hayır” olarak düşünmenizi umdukları, fakat aslında söylemek istedikleri, ‘Lütfen daha sonra bana bir kez daha, sonra bir kez daha sor’ ,olduğu halde?