Kitabı kısa sürede bitirdim, bunun sebebi tamamiyle en başında; hikayenin başlangıcının, inanılmaz derecede ilgimi çekmesiydi.
Kitabı okurken öğrendiğim en büyük ders kesinlikle uyku uyuyabildiğim için şükretmek oldu. Aslında bunun için bile minnettar olmamız gerekiyor bence. Ama kitapta anlatılmak istenen şey bundan çok daha farklı ve bunu da anlayabildiğimi düşünüyorum.
En hoşuma giden sahnesi, Ebrehe’nin ölmeden önce Bünyamin ile son kez konuştuğu sahneydi. Ona, en başından itibaren Uzun İhsan’ın oğlu olduğunu bildiğini söylediği an.. Nedense beni çok etkiledi, ve sonraki sayfalarda çok fazla kendimi bulduğum yazı oldu. Özellikle Bünyamin babasının ona verdiği kitaptan sayfaları okurken, babasının yazdığı o dizelerde kendimi buldum. Biraz da duygulandırdı beni açıkçası, son bitiriş kısmı özellikle.
Bu kitabı ömrüm boyunca unutamayacağım. Bana hiç bilmediğim bir çok kelimeyi kazandırdı ve bunları hiç istemeden ve fark etmeden günlük hayatta kullanmaya başladım. Arkadaşlarım ilk defa duydukları kelimeler karşısında şaşkınlıklarını tutamasalar bile ben çok keyifliyim. Konuşurken daha anlamlı konuşabilmemi sağlıyor..