“Masanı terk etme.”demişti Kafka, “masada otur ve dinle. Hatta dinleme bile, sadece bekle, sessiz, sakin ve tek başına olmayı öğrenmek gerek. İşte o zaman dünya senin karşında maskelerini indirecek, kendisini sana sunacaktır.”
Büyükler çocuklaşıyor, çocuklar büyüyemiyor. Kitle kültürünün içinde renksiz, kokusuz, kimliksiz ve kişiliksiz kaldığımız için, içimizdeki boşluk büyüyor.
Saatlerce dükkânı bekliyorum diye kendimi bekliyordum başucuma dikilerek...
Hiç kuşkusuz bu durumda, birkaç saat sonra gelip kendime bir kez daha göz atacaktım; dükkâna değil.