"Evlendin mi hiç?"
"İnsan değil miyim ben? İnsan kördür; benden öncekilerin düştüğü çukura ben de yüzükoyun düştüm. Evlendim. Yuvarlanmaya başladım. Ev sahibi oldum, ev yaptım, çocuklarım oldu: işkence."
Onu görmek bana her defasında, hani derler ya yüreğim ağzımda nadide bir şey yakalıyormuşum, büyük dikkatle yaklaşmalıymışım duygusu veriyordu. Örneğin, Orman Azameti kelebeği. Onu hep böyle düşünürdüm; yaklaşması zor, az rastlanan ve çok zarif.