storyofreader
@storyofreader
Bazen, hava bozuk olduğu zaman koltuğun altında hiç açmadığı bir şemsiye oluyordu.
Reklam
Başı hep öne doğru uzanmıştı; arada sırada çenesi kımıldıyordu, zayıf boynunun buruşukları insana hüzün veriyordu.
Gözpınarında artık yaş birikmiyordu; kaygılı gözleri kıpkırmızıydı.
Gözbebekleri sönmüştü.
Yüzündeki ifade şu tek düşünceyi belirtiyordu: Neye yarar?
Reklam