Subeyzz

Çaresizlik yüzünden her şey anlamını kaybediyorum.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Ben de kimsenin samimiyetine inanmıyorum.
Hayatım boyunca görmediğin kimseler, ellerini önlerine kavuşturarak ve başlarını eğerek ölümün anlaşılmaz gerçeği üzerinde düşünüyormuş gibi yaptılar mezarının başında.
Ölsem artık demiştim ya geçen gün. Siz insanlara inanmayın. Şimdi hiç ölmek istemiyorum.
Arabada da daha düne kadar bir şey yoktu. Acaba anatomi ve patoloji falan mı çalışsam? dedim. Tamirciler de söylüyor: önceden belli eder diyorlar. Sesler değişirmiş. Peki anlamayanlar ne yapmalı o halde? diye soruyorum. Belirli sürelerde bakım yaptırmalıymış. Ben de bir hastaneye mi yatsam?