....
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.
Ve rüzgâr buruşturuyor polis raporlarını
kadınlar fazlasıyla günaha giriyorlar
bazı solgun gömleklerin çözük düğmelerinden çelik tırpan gibi silkiliyor çocuklar
denizin satırları arasında.
Gece arsızca kükrüyor paslı beyninde şehrin küfre yaklaştıkça inancım artıyor.
....
Doğal halini sevdiği halde avladığı ayıyı öldürüp içini doldurup duvarına asan dünya görüşü vahşi hayatı tüketti.
Şimdi aynını değerlere, inançlara ve fikirlere de yapıyor.
İçi boşaltılmamış erdemli bir kavram kaldı mı?