Adam uzunca yürüdü, otların arasında ince mi ince bir kitap buldu. Eğilip şöyle bir baktı elleri arkasında durur vaziyette. İsmini okumaya çalıştı, zar zor göremeyerek... Sanrım kuşlardı. İlgisini çekti ve eline aldı. İçini açtı ve kuşlar ölmüştü. Sayfaların kenarından bir damla kan sızdı yeşillerin arasına. Toprak çekti. Kuşlar öldü de kimsenin ruhu duymadı. Adam kederlendi. Başını kaldırdı bir karga uçtu tepesinden ağrı. Ürperdi. Kuş mu gerçekti kendi mi hayaldeydi? Bilmezdi. Ve gerçekliğini yitirdi. Belki hiç eline almamalıydı o kitabı. Çok geçti uyanmıştı ve gerçekliğini yitirmişti. O an rüzgar bir ninni gibi dolmaya başladı kulağına. Hayat bile uyutmak, seni aldatmak istiyordu.
S.E