Dualar tuttu seni yanımda derdim,
Şimdi inançsızın tekiyim.
Suçlu kim söyle bana,
Tanrı sen misin yoksa?
Ben neden bu kadar soğudum?
Belki sadece ellerim,
Ama siz bilmezsiniz yüreğim..
S.E
Hayat hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi. Uyanık geçirdiği her an, etrafında ve üzerinde çiğ bir öfkeyle patlıyordu. Acıtıyordu.
Şimdi;
Çaresizliğin balçık tutmuş zemininde uzanaduruyorum.
Çektikçe çekiyor içine.
Yıllardır yazıyorum çaresizliğe..
İkna olup da gitmediğinde,
Uzanıyorum içine.
Şimdi de öyle:
Parmak aralarıma kadar doldu,
Hissediyorum .
Bağrımda bir yanık tat
Ve tonlarca ağırlık.
Birisi öğretmeli ona utanmayı.
Elbet gitmeli işte.
Arsız bir çaresizlik benimki.
Nasıl içi el veriyor
Beni öldürmeye...
S.E