Her hazanda birbiri üzerine dökülen ağaç yaprakları gibi insanlar da birbiri ardına toprağa yatarak yok oluyor. Bu değişmez, umumi bir kanun. Niçin endişe etmeli? Şu dünyada erilen başka ne var?..
Ömrün bu zulüm, saldırı ve sefaletlerini görmedense gençliğin aldatıcı, ilk neşe ve lezzetleri içinde şu dünyadan çekilip gitmek daha bahtiyarlık değil midir?
Bende her zaman hayatı küçümseme hastalığı vardı. Meğerse o yiğitlik, gençliğim dolayısıyla ölümü kendinden pek uzak görmeden doğan aldatıcı bir cesaretmiş.