“Göksel ve ruhumun putu, en güzeller güzeli Ophelia’ya…
Güzelliğinin beni nasıl etkilediğini bilmiyorum; ama senin yüzünden aklımı kaybettiğim kesindir. Sana olan aşkımı anlatmaya kalksam, kelimeler kifayetsiz kalır.
Şüphe et yıldızların ateş olduğundan;
Şüphe et güneşin döndüğünden;
Şüphe et gerçeğin yalan olduğundan;
Ama sakın şüphe etme sevgimden.
Seni sevmekten başka bir şey düşünemiyorum. Beni benden aldın, sana tapıyorum.
Her zaman, her yerde, her nefeste senin olan,
HAMLET.”
Ah Ophelia ah...