Sude
@sudeviz
61 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
“Yirmi yaş dolaylarında öyle bir an vardır ki” dedi Bedap, “yaşamının geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir”
Reklam
Yaşamı bütün olarak görmek için tek yapman gereken şey, onu ölümlü olarak görmek. Ben öleceğim, sen öleceksin; başka türlü birbirimizi nasıl sevebilirdik ki? Güneş de bir gün sönecek, başka türlü nasıl parlamaya devam edebilir?
Ama bir mezar taşının üzerinde durup, yaşama bakıp ‘ne güzel!’ demeye yokum. Onu burada, yaşamın ortasında, şimdi görmek istiyorum.
“Eğer bir şeyi bütün olarak görebilirsen” dedi, “hep güzelmiş gibi görünür. Gezegenler, yaşamlar… Ama yakından bakıldığında bir dünya yalnızca toz ve kayadan oluşur. Günden güne yaşam daha da zorlaşır, yorulursun, ritmi kaçırırsın. Uzaklığı ararsın, ara vermeyi. Dünyanın ne kadar güzel olduğunu görmenin yolu, onu ay gibi görmekten geçiyor. Yaşamın ne güzel olduğunu görmenin yolu ölümün bakış açısından bakmaktan geçiyor.
Göbek bağları hiçbir zaman kesilmeyen ruhlar var, diye düşünüyordu. Hiçbir zaman evrenden kopmuyorlar. Ölümü bir düşman olarak görmüyorlar, çürüyüp humusa dönüşmeyi arıyorlar.
Reklam