Derken düşünceler olumsuzluklara kaymaya başlıyor, hep aynı şeylere, sanki iblisin biri odamın köşesinde pusuya yatmış bekliyor, üstüme atlayıp benim "mutluluk" adını verdiğim şeyin aslında gelip geçici bir durum olduğunu, yakında sona ereceğini söylemek için. Ben böyle olacağını başından beri biliyordum, değil mi?
Geceleri korkuyorum, o kadar.
Gündüzler ise hiç keyif vermiyor.
Aklımda görüntüler canlanıyor; geçmişten mutlu anlar ve olabilecekken olmamış şeylerin görüntüleri.
Asla girişilmeyen maceraların arzusu.