Dönme dolap hayata benziyor aslında...
Önce biniyorsun ve yavaş yavaş yukarıya çıkıyorsun burada hayatın düzene giriyor bazı mutlu anlarda en tepedeymişsin gibi hissediyorsun; etrafa bakıyorsun, için bir hoş oluyor tepedeki rüzgar senin içini ferahlatıyor yavaş yavaş üzüntülü anlar aklına geliyor üzülüyorsun ve düşmeye başlıyorsun en sonunda en diptesin, bitmişsin ama ayağa kalkacağını biliyorsun, başarıyorsun yavaş yavaş yükseliyorsun ve bu sürekli devam ediyor.
Bir çok acının sebebinin sevgisizlik olması...
Acınacak haldeyiz ama hala bir şeylerle mutlu olabilecek kadar güçlüyüz hem bize acıyorum hemde gurur duyuyorum
Biz insanlar ne büyük acılara, ne büyük mutluluklara dayanıyoruz, çünkü bu acılar ve mutluluklar küçük olaylardan oluşmuş büyük bir sis tabakasına bürünerek geliyorlar. Yaşam bu işte, sis.