Şükran Çelebi
@sukranclb
Neyse ki yarın var, umutların en sevdiği gün.
At vuruldu, için paramparça Rüveyda.
Farkında mısın bilmem, kimse kimsenin acısını bile duymuyor artık. Kimse bir başkası için kederlenmiyor. Birbirine ihtiyacı olanlar özenle uzak duruyor birbirinden. Küçücük çocuklar bile yalnızlığın bilimini yapıyor.
Reklam
Göz bebekleri büyüdü, büyüdü; kirpikleriden taştı. Konya ovasında öyledir keder, güneşin battığı saatlerde.
Yalnızlığı ne kadar geniş bir alana yayarsan yay, ne kadar uzak bir zamana ertelersen ertele, acısı ve ağırlığı azalmıyor. Çünkü insan yüreğini göğüskafesinde yapayalnız taşıyor.
Şaşırma yetisini yitirenin yaşama sevinci olur mu?
...yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar.
Reklam