şükran tan
@sukrantan
toprağı ve hayatı,
-sıkı tutmalı bileği
Yıllar sonra ilk kez içimi aptalca bir ağlama arzusu kapladı, bütün bu insanların benden ne çok nefret ettiklerini anlamıştım çünkü.
Gülümsedim,
-gülümsedim ama yüzümde o aynı ciddi, mahzun ifade duruyordu hâlâ...
Yine de tutukluğumun başlarında en zoru, özgür insanlar gibi düşünmekti...
Yine bir süre sustuktan sonra tuhaf biri olduğumu, beni hiç şüphesiz bu yüzden sevdiğini ama belki de günün birinde, yine aynı sebepten ötürü benden nefret edeceğini mırıldandı.
