Bir bir vedà eyledim cümle hâle,
Dünümün izine, yarin emâle.
Gönül ki yoruldu devr-i hevesden,
Sükût ile yürür şimdi zevâle.
Vedâ dedim aşka, adını anmam,
Bir köz gibi saklı, üfleyip yanmam.
Ne sitem kaldı içimde, ne ah,
Rizâ ile sustum, artık inanmam.
Dostlara vedâ, düşlere vedã,
Bir gölgeydi hepsi, geçti sevdâ.
Elimde kalan bir kuru sabır,
Bıraktım ey kader, al onuda
Zamâna vedâ, sözlere vedâ,
Bir ömrü taşıyan gözlere vedâ.
Ne ben eskisi, ne yol bildigim,
Yolcuya, menzile, izlere vedâ.
Son kez eğildim varlığım önünde,
Yokluğa selâm verdim can evimde.
Her şeyden geçtim, kendimden dahi,
Bu vedâdir mühürlü alnımda,dilimde.
İnsan yaratıcısına bile nankör iken sana vefalı mı olur?
Oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur...
Bahar biter kış olur. Gün biter gece olur. Söz biter sükût olur.
Zenginlerde metelik, Güzellerde cemâl, Güçlülerde kuvvet kalmaz olur...
Hayaller kaybolur... Ümitler yok olur...
Hayat bazen boş olur, saçma olur, Çekilmez olur, yalan olur...
Gün gelir ki sen bakmazken her şey hallolur... 
Ömer Hayyam
Ömer Hayyam
Hevesleri, beklentileri,susuşları ve istemsiz veda edişleriyle tamamlanmamış bir cümledir insan.
Sevgili Neriman
“Yarım kalmış bir sevda
bırakıyorum geride.
Geç başlayan bir tanışma.
Erken gelen bir veda.
Asla tamamlanmayacak
bir masal,
Dile sükût düştü,
kalbe nar...”