Dostum İbrahim “Dünyanın en güzel gülü henüz açmadı!”dediğinde ben onun bir gülistanda açacağını sanmıştım.Meğer o dikenler,diken yaraları,gözyaşları ve kan damlaları arasında açacakmış.Bir gül bu kadar mı zahmetli büyürdü?
Dünyanın hiçbir yerinde tertip veya tedbiri imana giden yolları kesemiyor,oraya açılan caddeleri tıkayamıyordu.Çileli oluyordu ama yolcular hep yolda oluyordu.Yolun sahibi Allah’tı ve dilediğine yürütüyordu.Yürüyüşün çilesi,erişilen nimetin dengesiydi.Mükâfat Allah’ın cemali olunca sıkıntı üstüne sıkıntı kimin umurundaydı?İnanmayanlardan başka!