Kendimizi çeşitli şekillerde kapatırız. Kelimeler bu işe yarar. Kimbilir kaç kez aslında heyecandan dizlerimiz titrerken havadan sudan konuştuk? Kelimeler dünyayı uzaklaştırır. Bizi korurlar. Boş sohbetler sayesinde kimse içimizi göremez.
İnsanlar nasıl olduğumu sorunca "İyiyim, " diyorum. İyi değilsem ve ısrar ederlerse, "Yok, gerçekten, iyiyim," diyorum. Yüzümün sözlerimi yalanladığını görseler bile onlara iyi olduğumu söyledikten sonra beni sıkıştırmalarının anlamı kalmıyor. Sözcükler insanları dışlıyor.
Ama ne yazık ki, sadece benimle konuşabilmişti... Dünyanın en çaresiz çocuklarına en büyük hayalleri kurduran, umut denilen o doğal felaketten nefret ediyorum!