KUŞ UÇAR KANAT AĞLAR
Ömür Hanım ...
Gelmiyorsun, gitmiyorsun
Sesin yok, yüzün yok
Canımın ilmekleri arasında bir ishak kuşu
Sabahlar, çiy düşmüş uykusuzluk
Akşamlar, gözyaşı lambalarından bir sokak.
Uzağın yok, yakının yok
Bir senden yapılmış odalarda
Seni seviyorum.
Ey sözüme merhametler bağışlayan kadın
Hatıran bütün pencerelerin baktığı yol
Hatıran insan olmanın sonsuz harfleri.
Dünya bitti, diyecek bir gün zamanın sahibi
Gövdem bir yaşama acısı, geleceğim yanına
Taşa, toprağa, ota, böceğe
Karışa dönüşe yeniden başlayacağız hayata.
Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu.
Şimdi dünya soğuk. İnsan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş
sevdiklerinden. İnsan güzellikten önce korkuyu görüyormuş.
Şimdi dünya eşiklerde bir salkım gözyaşı. Kimse odalara sığ-
mıyor. Yollar bir yalnızlık ıslığı. Herkes topuklarında bir to-
murcuk arzuyla uyuyor. Şimdi dünya başsız sonsuz bir alın
çizgisi. İçinde bütün kadınlardan bir anne. İçinde bütün baba-
lar sigara dumanı. Sen bir basma entarisin ki gittiğin her yer
eteklerinde çiçekleniyor. Gülmüyorsun da gökyüzü yıldızla-
rını döküyor üstümüze. Kömür kokularını sevdiğim kadın,
sen ne zaman büyüdün. Ne zaman bütün şarkıların kederi ol-
dun. O yoksulluk içinde bizi ne zaman doğurdun. Nasıl sev-
din bu kadar yalan insanı. Köpükler, gamzeler, menevişler ...
ölümü nerende sakladın.
Şimdi dünya evlerde bir ayrılık ayini.