Dante’yi bilir
misiniz? Sahi mi? Hay Allah! Şu halde Dante’nin Tanrı ile Şeytan arasındaki kavgada yansız melekler de kabul
ettiğini bilirsiniz. Ve onları, bir çeşit cehennem girişi
olan, vaftizsiz ölen çocukların konulduğu dehlizlere yerleştirdiğini de. Biz o dehlizdeyiz, aziz dostum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
ama mutlu
olmak için başkalarıyla fazla ilgilenmemek gerekir.
beden keyifsiz oldu mu, yürek de ölgünleşir. bana öyle geliyordu ki, hiç öğrenmemiş olduğum ama yine de çok iyi bildiğim bir şeyi, yani yaşamayı unutuyordum.
insanlar böyledir, aziz bayım, iki yüzü vardır onun: kendini sevmeden sevemez.
ben kentin içinde, akşamları, ardıç rakısının sıcaklığında yürümeyi seviyorum. geceler boyunca yürüyorum, düş kuruyorum ya da ha bire konuşuyorum kendi kendime. evet, bu akşamki gibi, biraz başınızı şişirmekten de korkuyorum, teşekkürler, çok naziksiniz. ama çok sarhoşum; ağzımı açtım mı, tümceler akıyor.